Ενοχές…
Τα χρόνια περνούν, το παιδί δεν έρχεται, το άγχος σε καταλαμβάνει, η οικονομική αιμορραγία συνεχίζεται, τα περιθώρια –αντικειμενικά- στενεύουν, με ό,τι αυτό συνεπάγεται και στην ίδια τη σχέση, και σταδιακά η ελπίδα για την απόκτηση ενός παιδιού απομακρύνεται όλο και περισσότερο. Αντικειμενικά αλλά και υποκειμενικά. Γιατί μπορεί η σύζυγός σου να εμφανίζεται αμετακίνητη στο στόχο, αλλά εσύ πλέον δεν αντέχεις. Πώς όμως να εκστομίσεις κάτι τέτοιο στη σύντροφό σου όταν βλέπεις πόσο το θέλει, τι αγώνα δίνει, και ξέροντας πόσο θα την πλήγωνες αν έλεγες «μέχρι εδώ!»;
Προσπαθείς λοιπόν να μην το πεις ευθέως -και ίσως αυτό να είναι λάθος- το συζητάς, και αντιλαμβάνεσαι ότι από τη μεριά της μπορεί να υπάρχει κόπωση (φυσιολογικό και αναμενόμενο) όχι όμως και παραίτηση. Τότε λοιπόν αντιλαμβάνεσαι πως όσο κι αν είσαι πεπεισμένος ότι έχεις δίκιο, δεν έχεις το δικαίωμα να καταστρέψεις την ελπίδα. Έστω κι αν έχει απομείνει λίγη. Θα συνεχίσεις, κι όπου βγει.
Άλλος στη θέση σου ίσως να μην λειτουργούσε έτσι, όμως αυτό δεν είναι κάτι που σε απασχολεί. Σημασία έχει ο άνθρωπός σου. Και σημαντικό μερίδιο σε αυτή σου την απόφαση, καταλαμβάνει το γεγονός των ενοχών που δεν έχουν πάψει να σε συνοδεύουν εξ αρχής.
Άτιμο πράγμα οι ενοχές. Δεν σε εγκαταλείπουν ακόμη και όταν δεν φταις πραγματικά. Άλλωστε δεν επέλεξες εσύ να έχεις αδύναμο σπέρμα. Άσε που ο κοινωνικός περίγυρος τοποθετείται σύσσωμος στην πλευρά τής πάση θυσία τεκνοποίησης. Πολύ σπάνια θα σου πει κάποιος «κι αν δεν κάνετε παιδάκι, δεν πειράζει, καλά θα περάσετε κι οι δυο σας».
Είναι εντυπωσιακό όμως το γεγονός ότι αυτό το τελευταίο σε ανύποπτο χρόνο το εκστομίζει η ίδια η σύντροφός σου! Μόνο από εκείνη δεν περίμενες ποτέ να το ακούσεις, κι όμως συμβαίνει! «Δεν πειράζει. Καλά θα περάσουμε κι οι δυο μας».