Τα ομορφότερα και πολυτιμότερα δώρα της ζωής μου
Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2009
Σηκωνόμαστε το πρωί με τρελή διάθεση. Μας είχε πιάσει η χαζομάρα μας και γελούσαμε. Πίνουμε ένα καφεδάκι στα γρήγορα, κάνουμε κάποιες εξωτερικές δουλειές, κλείνω ραντεβού τηλεφωνικά με το κομμωτήριο για το ίδιο απόγευμα για μαλλιά και νύχια σε περίπτωση που γεννήσω την Παρασκευή ( που να ήξερα…) και βουρ για το μαιευτήριο.
Ξαπλωμένη στο εξεταστήριο με τις ζώνες στην κοιλιά μου, προσπαθώ να αντιληφθώ τις κινήσεις των μωρών μου στην κοιλιά μου. Οι κινήσεις είναι από ελάχιστες μέχρι ανύπαρκτες σήμερα. Δεν ανησυχώ (ακόμα) γιατί ο γιατρός μου είναι εκεί και με παρακολουθεί. Η μαία μου πηγαινοέρχεται στο εξεταστήριο κι ο γιατρός μου το ίδιο. Το μηχάνημα καταγράφει. «Ντίνα, βγάλε τις ζώνες…Μελινάκι μου θα γεννήσουμε!». Πετάγομαι (τρόπος του λέγειν-πώς να πεταχτείς με την κοιλιά-βουνό;)… «Την Παρασκευή;», ρωτάω αφελέστατα, «Τώρα!!» προστάζει ο γιατρός επιτακτικά.
Δεν πρόλαβα να πάρω τηλέφωνο καν την μαμά μου. Παρέδωσα παλτό και τσάντα στον καλό μου, ο οποίος ήταν κάτασπρος σαν το πανί, και πήρα τον δρόμο για τα χειρουργεία. Η προετοιμασία έγινε κυριολεκτικά σε χρόνο dt, και ξαφνικά βρίσκομαι ξαπλωμένη στο δωμάτιο ωδίνων, με τις ζώνες περασμένες πάλι στην κοιλιά μου, ορό στο χέρι μου και μια μαία να μου κρατάει το χέρι. Άρχισα να τρέμω. Μόλις εκείνη την στιγμή συνειδητοποίησα τι γινόταν. Ήταν πολύ νωρίς ακόμα για να γεννήσω, τίποτα δεν ήταν έτοιμό ακόμα στο σπίτι, δεν είχα προλάβει καν να ετοιμαστώ για να συναντήσω τους γιους μου. Ο αναισθησιολόγος έριξε κάτι στον ορό και το τρέμουλο σταμάτησε. Μόλις είδα τον γιατρό μου με το γνωστό πράσινο outfit του χειρουργείου, το τρέμουλο επανήλθε, αυτή τη φορά χειρότερο.
Με έβγαλαν με το φορείο να φιλήσω τον καλό μου, ο οποίος όταν τον φώναξαν νόμιζε ότι είχα ήδη γεννήσει ( τι να γεννήσω Χριστιανέ μου, την κοιλιά-βουνό που ορθώνεται περήφανα όπως είμαι ξάπλα ΔΕΝ την βλέπεις;) και πήραμε τον δρόμο προς το χειρουργείο. Το βλέμμα μου πέφτει στην οθόνη έξω από το χειρουργείο… Tuesday 13/01, time: 13:13…Παναγίτσα μου, εδώ μέσα θα αφήσω τα κοκαλάκια μου, τόσο 13άρι μαζωμένο δεν έχω ξαναδεί στην ζωή μου! Η καρδιά μου χτυπούσε σε τρελούς ρυθμούς! Μπαίνοντας στο χειρουργείο, βλέπω καμιά δεκαριά άτομα μαζεμένα να τρέχουν πανικόβλητα, χωρίς να προλάβω να καταλάβω τι γίνεται, με δένουν χειροπόδαρα.
Ακούω τον γιατρό μου να ζητάει να έρθει ο παιδίατρος, η μαία μου κρατάει το χέρι και μου λέει να μην ανησυχώ γιατί έτσι γίνεται συνήθως στα χειρουργεία και το γνώριμο πρόσωπο του αναισθησιολόγου προβάλει μπροστά στα μάτια μου. Μελινάκι, τώρα θα κοιμηθείς, μου λέει. Μέχρι να προλάβω να το επεξεργαστώ, άρχισα να χάνομαι…Η τελευταία φράση που άκουσα ήταν «Ετοιμάστε θερμοκοιτίδες»